Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Ξεκάθαρο μήνυμα στους διαφωνούντες της ΔΗΜΑΡ στέλνει ο Φ.Κουβέλης

«Αξιώνουμε σεβασμό στη συλλογικότητα»


Ξεκάθαρο μήνυμα σε όσους διαφωνούν στέλνει ο Φώτης Κουβέλης
Ξεκάθαρο μήνυμα σε όσους διαφωνούν στέλνει ο Φώτης Κουβέλης   (Φωτογραφία:  Fosphotos )

Αθήνα
Επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ εξαπολύει ο Φώτης Κουβέλης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Βήμα της Κυριακής.
«Ενοχλείται από την αντοχή της ΔΗΜΑΡ. Είχε την ψευδαίσθηση ότι αναλαμβάνοντας κυβερνητικές ευθύνες και υποχρεώσεις θα εξοστρακιζόταν από τον χώρο της Αριστεράς και θα άφηνε τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο κυρίαρχο. Αυτό δεν συνέβη.

» Η ΔΗΜΑΡ αντέχει και η συγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού είναι μπροστά μας. Αυτό ακριβώς είναι που δεν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ» λέει χαρακτηριστικά.

Για το αν θα υπάρξει συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση απαντά ότι «δεν μας απασχολεί αυτή την ώρα τέτοιο ενδεχόμενο».

Τέλος, στέλνει μήνυμα στο εσωτερικό του κόμματός του λέγοντας ότι γίνονται σεβαστές οι μειοψηφικές απόψεις, αλλά «αξιώνουμε σεβασμό στη συλλογικότητα του κόμματος. Άλλο το δικαίωμα στην προσωπική άποψη και άλλο η συστηματική συμπεριφορά υπονόμευσης της συλλογικότητας του κόμματος, την οποία ο καθένας πρέπει να σέβεται και σύμφωνα με αυτή να καθορίζει τη στάση του.»
Newsroom ΔΟΛ

Read more...

ΣΤΟ «ΠΟΔΙ» 7.000 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΥΧΟΝ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ Έφτασε η κεφαλή της πορείας στην αμερικανική πρεσβεία (φωτό)



eftase-i-kefali-tis-poreias-stin-amerikaniki-presveia-foto 
Oλοκληρώθηκε η πορεία για την 39η επέτειο από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ο μεγάλο όγκος της πορείας αυτήν την ώρα βρίσκεται στο Σύνταγμα. Σύμφωνα με πληροφορίες, πάνω από 15.000 πολίτες κατέβηκαν στο κέντρο της Αθήνας για να συμμετάσχουν στον εορτασμό.


Υπό ισχυρή αστυνομική παρουσία πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη πορεία των φοιτητών με τη σημαία του Πολυτεχνείου προς την αμερικανική πρεσβεία. Με αφετηρία το Πολυτεχνείο και μέσω των οδών Ακαδημίας και Β. Σοφίας η πορεία έφθασε στην αμερικανική πρεσβεία, όπου οι συγκεντρωμένοι φοιτητές έψαλλαν τον εθνικό ύμνο.
Οι συμμετέχοντες στην πορεία αποχώρησαν μέσω της οδού Σούτσου ενώ ο δρόμος μπροστά από την Πρεσβεία παραμένει αποκλεισμένος από ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας και των ΜΑΤ.
Αποκλεισμένη είναι και η περιοχή γύρω από το Πολυτεχνείο, αλλά και το Σύνταγμα στο ύψος της Φιλελλήνων και από το Ζάππειο προς την λεωφόρο Αμαλίας.
Λίγο μετά τις 16.00 ξεκίνησε από την πλατεία Κλαυθμώνος και η πορεία με επικεφαλής τα μέλη του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων, ενώ ξεχωριστή πορεία από την Ομόνοια προς την αμερικανική πρεσβεία πραγματοποιεί το ΚΚΕ Το μπλοκ του ΚΚΕ, με επικεφαλής τη γ.γ. της Κ.Ε. του κόμματος Αλέκα Παπαρήγα, θα κατευθυνθεί μετά την αμερικανική και στην ισραηλινή πρεσβεία.

Κλειστή είναι η οδός Πατησίων και στα δύο ρεύματα, αλλά και σταθμοί του Μετρό λόγω των εορτασμών.

Η κατάθεση στεφάνων στο χώρο του Πολυτεχνείου, από εκπροσώπους πολιτικών κομμάτων, συνδικαλιστικών φορέων, κοινωνικών οργανώσεων και πολιτών ολοκληρώθηκε και οι πύλες του Ιδρύματος θα κλείσουν για τις καθιερωμένες ομιλίες και το προσκλητήριο νεκρών. 
Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο του Πολυτεχνείου λίγο μετά τις 11 το πρωί δηλώνοντας ότι «Το μνημονιακό κατεστημένο επενδύει στη λήθη, προσπαθεί με την ακροδεξιά να αφηγηθεί ξανά την ιστορία των τελευταίων 40 χρόνων της χώρας μας. 

Αντιπροσωπεία της Δημοκρατικής Αριστεράς και της νεολαίας του κόμματος με επικεφαλής τη Δώρα Καλλιπολίτη, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής κατέθεσε στεφάνι.

«Το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου εξακολουθεί να παραμένει επίκαιρο. Μήνυμα για την ενότητα του λαού και την προστασία της δημοκρατίας. Σήμερα, τα συνθήματα εκείνα μεταφράζονται σε αδιάκοπη μάχη ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό και τη βία. Σήμερα, πρώτιστο καθήκον όλων μας πρέπει να είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη και η ενίσχυση της δημοκρατίας», δήλωσε.

Το Κίνημα Ανεξαρτήτων Πολιτών - Σπίθα του Μίκη Θεοδωράκη επίσης κατέθεσε στεφάνι προς τιμή των νεκρών του Πολυτεχνείου.

Η πορεία, με επικεφαλής τη σημαία του Πολυτεχνείου, θα αρχίσει μετά το τέλος της κεντρικής εκδήλωσης. Χιλιάδες αστυνομικοί θα βρίσκονται επί ποδός από το πρωί μέχρι να ολοκληρωθεί η πορεία, για την αποφυγή τυχόν επεισοδίων.
Σημειώνεται ότι περιφρούρηση υπάρχει από φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο, ενώ όλες οι Σχολές του κέντρου της Αθήνας είναι κλειστές.
Δρακόντεια τα μέτρα ασφαλείας
Ξεπερνούν τους 7.000 οι αστυνομικοί που μετέχουν στα μέτρα ασφαλείας της ΕΛ.ΑΣ. για την αποτροπή τυχόν επεισοδίων κατά τις εκδηλώσεις για την 39η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. 

Τα μέτρα ασφαλείας είναι δρακόντεια. Οι περισσότεροι αστυνομικοί είναι από τα ΜΑΤ και την ΥΜΕΤ ενώ βασικό ρόλο έχουν και μοτοσικλετιστές της ΔΙΑΣ καθώς και αστυνομικοί της Ασφάλειας και της Αντιτρομοκρατικής. 

Σε κλοιό αστυνομικών έχει τεθεί και η γερμανική πρεσβεία που βρίσκεται στη διαδρομή του συλλαλητηρίου. Μεγάλος αριθμός αστυνομικών βρίσκεται και στη Βουλή. 

Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις

Οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που είχαν τεθεί σε ισχύ τις προηγούμενες ημέρες σε οδούς γύρω από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μέχρι και την πλατεία Κάνιγγος, επεκτείνονται σήμερα σταδιακά στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου, που περικλείεται από τις οδούς και λεωφόρους Αλεξάνδρας, Πατησίων, Σταδίου, Βασ. Σοφίας, καθώς και στις παράλληλες και κάθετες σε αυτές.

Οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις θα πραγματοποιούνται σταδιακά και ανάλογα με τις εκάστοτε κυκλοφοριακές συνθήκες. 
Από τις 12 το μεσημέρι θα παραμείνουν οι σταθμοί μετρό του Συντάγματος, Πανεπιστήμιο, Ευαγγελισμός, Μέγαρο Μουσικής, Αμπελόκηποι, Μοναστηράκι και Ακρόπολη. Επίσης από τις 2 μετά το μεσημέρι θα κλείσουν και οι σταθμοί Πανόρμου, Κατεχάκη και Εθνική Αμυνα.

Ο ΟΑΣΑ σε συνέχεια των τροποποιήσεων στα δρομολόγια των λεωφορείων και τρόλεϊ που έχει θέσει σε εφαρμογή συνδέει προσωρινά (μόνο για σήμερα) το σταθμό Λαρίσης με τον Κεραμεικό με λεωφορείο. Η γραμμή θα έχει αφετηρία στο Σταθμό Λαρίσης στην αφετηρία των Α15, Β15 & Ε15 και θα είναι κυκλική ως προς το Σταθμό Κεραμεικού χωρίς να πραγματοποιεί στάσεις παρά μόνο στη στάση «Παλαιά Αγορά» επί της οδού Πειραιώς, μεταξύ Ερμού και Βουτάδων για επιβίβαση και αποβίβαση.


Σχετικές φωτογραφίες:



18599380.jpg18593406.jpg18593051.jpg185934090.jpg18599328.jpg185940098655.jpghttp://newpost.gr

Read more...

AΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ: Η σημασία του να αντιστέκεσαι μέσα από μια θαυμαστή ζωή...




 http://www.kourdistoportocali.
Aπό τον Ηλία Νικολαίδη
Η ιστορία του, αν και ξεκινάει στα 60s, σημάδεψε καθοριστικά τη δεκαετία του ’70. Ωστόσο, εκείνο που εκπλήσσει στην περίπτωση του Αλέκου Παναγούλη είναι ο τρόπος που είχε να παραμένει έξω από κάθε στεγανό, να δρα απροσδόκητα, να εκπλήσσει τους...
συντρόφους και τους αντιπάλους του. Την περίοδο που οι ελληνικές και οι κυπριακές μυστικές υπηρεσίες συνεργάζονταν στενά, αναζήτησε τον αμφιλεγόμενο Πολύκαρπο Γεωρκάτζη.

Κάτι παραπάνω από έναν χρόνο μετά την επιβολή της δικτατορίας και πάνω στην απόλυτη παντοδυναμία της, αποπειράται να δολοφονήσει τον Παπαδόπουλο. Βασανίζεται, μα είναι ο μόνος που δεν λυγίζει, δεν κλαίει και δεν δέχεται να «παραδεχθεί το λάθος του». Προβαίνει σε τρεις απόπειρες απόδρασης, όλες αποτυχημένες, μα δεν πτοείται.

Στην περίοδο της «ειρήνης» της Μεταπολίτευσης, συγκρούεται ταυτοχρόνως με σχεδόν όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Γράφει ποίηση, ερωτεύεται, σαν η μαύρη περίοδος, τα τέσσερα χρόνια στις φυλακές της χούντας, να μην επηρέασαν ποτέ την πίστη του στον εαυτό του. Υπήρξε ένας άντρας που δραπέτευε συνεχώς από τα δεσμά των ανθρώπινων στερεοτύπων. Η ιστορία της ζωής του, καθώς και το σοκαριστικό τέλος της παραμένουν ασφαλώς επίκαιρα.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στη Γλυφάδα το 1939. Ηταν ο δεύτερος στη σειρά γιος του αξιωματικού του στρατού ξηράς Βασιλείου Παναγούλη και της μητέρας του Αθηνάς. Μεγάλωσε στη Λευκάδα και στην Αθήνα, ενώ ήδη ως το 1961, την εποχή της κορύφωσης του αγώνα για το 1-1-4 και για το 15%, σπούδαζε στη Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων του Πολυτεχνείου. Εντάχθηκε στην Οργάνωση της Νεολαίας της Ενωσης Κέντρου (ΟΝΕΚ και έπειτα ΕΔΗΝ) του Γεωργίου Παπανδρέου. «Ηταν εξαιρετικά δραστήριος, πρωτοστατούσε στους αγώνες και είχε δημιουργήσει ένα πλέγμα ανθρώπων γύρω του» εξηγεί ο κ. Ν. Νικολαΐδης, πρόεδρος της ΕΔΗΝ από το 1965 ως την επιβολή του καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Ο συναγωνιστής του Κώστας Ανδρουτσόπουλος έχει δηλώσει: «Την εποχή εκείνη, το να γράφεις στους τοίχους 1-1-4 ήταν τολμηρή πράξη. Το να σηκώνεις σημαία με το 1-1-4 ήταν επικίνδυνη. Και το να σχηματίζεις με στουπιά το 1-1-4 ήταν περίπου επαναστατική πράξη. Μια ομάδα υπό τον Αλέκο τα έκανε όλα αυτά. Εκινείτο στο περιθώριο του νόμου». Συχνά, ο τότε πρόεδρος της ΟΝΕΚ Λ. Βερυβάκης μεσολαβούσε στην αστυνομία πόλεων προκειμένου να απελευθερωθεί ο Παναγούλης.

Καθώς πλησίαζε η ώρα να παρουσιαστεί στον στρατό, ο ίδιος είχε αρκετούς λόγους να θεωρεί πιθανό το ενδεχόμενο πραξικοπήματος. Αν και ο Βερυβάκης είχε ήδη συνταχθεί με τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο ο Παναγούλης δεν αποδεχόταν, του δήλωσε: «Αν είναι για δικτατορία θα έρθω να σε ξαναβρώ. Δεν έχει καμία σημασία αν τυχόν είμαι ή δεν είμαι στρατιώτης – θα λιποτακτήσω». Τον Μάρτιο του 1967 επισκέπτεται τον τότε υπεύθυνο οργανωτικού γραφείου της ΕΔΗΝ Ανδρουτσόπουλο στο γραφείο της οργάνωσης στην οδό Ομήρου και τον προτρέπει να επικοινωνήσει με τον Γεώργιο Παπανδρέου και να τον ενημερώσει για ύποπτες κινήσεις στο στράτευμα, καθώς και ότι ομάδα αντρών της ΕΣΑ θα προέβαινε σε προβοκάτσια κατά τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου στην πλατεία Συντάγματος κατά πολιτών που τυχόν επευφημούσαν τον πρόεδρο της Ενωσης Κέντρου. Ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν εμφανίστηκε στον εορτασμό.

Πράγματι, περίπου έναν μήνα έπειτα από την επιβολή του πραξικοπήματος, ο Αλέκος Παναγούλης εγκαταλείπει το στράτευμα. Για λίγες ημέρες, ώσπου να καταφέρει να αποδράσει στην Κύπρο, φιλοξενείται μυστικά στα σπίτια του αδελφού του Στάθη, του Γιάννη Κλωνιζάκη και του Νίκου Λεκανίδη. Προσχωρεί στην οργάνωση ΕΚΔΑ, της οποίας η δράση περιορίζεται στην έκδοση προκηρύξεων. Οταν οι σύντροφοί του συλλαμβάνονται, μαζί και ο αδελφός του Στάθης που όμως κατορθώνει να διαφύγει στην Ιταλία, όπου βρισκόταν ήδη ο Νικολαΐδης, ο ίδιος φυγαδεύεται στην Κύπρο. Η οργάνωση Ελληνική Αντίσταση είχε συσταθεί και ο ίδιος ως αρχηγός της υπό το ψευδώνυμο «Ανίκητος» γνωρίζει τον αμφιλεγόμενο υπουργό Εσωτερικών και Εθνικής Αμυνας της Κύπρου, Πολύκαρπο Γεωρκάτζη. Ο Παναγούλης έχει περιγράψει τη συνάντησή του με τον Γεωρκάτζη. «Στην αρχή δεν ήξερε ποιος ήμουν. Οταν άκουσε το όνομά μου – το όνομα του ανθρώπου τον οποίο οι υπηρεσίες του (σ.σ.: η ελληνική και η κυπριακή ΚΥΠ συνεργάζονταν στενά) καταδίωκαν μάταια – έμεινε έκπληκτος. “Ωστε συ είσαι” μου είπε. “Και για πες μου, πού κρυβόσουν τόσον καιρό και δεν σε βρίσκαμε;”».

Ως το καλοκαίρι του 1968, σύμφωνα με το βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη «Δύο απόπειρες και μία δολοφονία» (εκδ. Αλφάδι, 2009), ο Παναγούλης και ο Νικολαΐδης είχαν συναντηθεί πολλές φορές με τον Γεωρκάτζη. Είχαν συζητήσει για το τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει μια επικείμενη επίθεση και ο κύπριος υπουργός είχε συμφωνήσει να βοηθήσει, παρέχοντας εκρηκτικά και χρήματα, στην απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα. «Ο Γεωρκάτζης επέμενε πως “δεν θα έχετε κάνει τίποτα σοβαρό αν δεν χτυπήσετε έναν εκπρόσωπο της χούντας”. Ο Αλέκος είχε ενθουσιαστεί μαζί του» θυμάται ο κ. Νικολαΐδης. Πράγματι, το 1970 ο Παναγούλης τού αφιέρωσε ένα ποίημα που έγραψε αργότερα στην απομόνωση. Προτού τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς ο Παναγούλης εκπαιδευτεί στους εκρηκτικούς μηχανισμούς στην Κύπρο, είχε επισκεφτεί τον αδελφό του και τον Νικολαΐδη που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Τάσος στη Ρώμη προκειμένου να οργανωθούν και να καταστρώσουν το σχέδιο της απόπειρας κατά του Γεωργίου Παπαδόπουλου. Λέγεται πως ο αρχικός σχεδιασμός των δράσεών τους περιελάμβανε και χτυπήματα από ομάδες Κυπρίων, οι οποίες ωστόσο δεν εμφανίστηκαν.

Τα εκρηκτικά, τα χρήματα και οι σχετικές προκηρύξεις έφθαναν στην Αθήνα μέσα στους διπλωματικούς σάκους της κυπριακής πρεσβείας. H απόπειρα ορίστηκε να γίνει στις 13 Αυγούστου του 1968, αλλά ο Παναγούλης αισθανόταν πίεση να δράσει γρήγορα. Δύο από τα μέλη της Ελληνικής Αντίστασης, ο Λευκός (Νίκος Λεκανίδης) και ο Νικηφόρος (Νίκος Ζαμπέλης), έκαναν καθημερινές διαδρομές από το Λαγονήσι όπου βρισκόταν το σπίτι του δικτάτορα ως την Αθήνα προκειμένου να βρουν το ιδανικό σημείο για την επίθεση. Ηταν η στροφή στο 31ο χιλιόμετρο της παραλιακής οδού Αθήνας - Σουνίου. Η κάλυψή τους ήταν ότι δήθεν ήταν κολυμβητές. Κάτω από τον δρόμο υπήρχε ο υπόνομος όπου τοποθετήθηκε ο μηχανισμός και υπολόγιζαν ότι χάνοντας τον έλεγχο ο οδηγός του οχήματος θα έπεφτε στον γκρεμό, στη θάλασσα, θα χανόταν για πάντα.

Περιμένει τον δικτάτορα από τις 4.30 το πρωί. Η αυτοκινητοπομπή καταφθάνει, μα ο μηχανισμός εκπυρσοκροτεί αργότερα. Εκείνος φορούσε το μαγιό του και θα κολυμπούσε ως μια βενζινάκατο που τον περίμενε κοντά στο σημείο της έκρηξης, η οποία θα αποχωρούσε αν κάτι δεν πήγαινε καλά. «Για να καλύψω τη διαφορά χρόνου», αφηγείται, «βγαίνω από τη θάλασσα και τρέχω κατά μήκος της ακτής. Τρέχω σκυφτός, ξυπόλυτος πάνω στα κοφτερά βράχια. Πλησιάζω στον μικρό κόλπο όπου με περίμενε η βενζινάκατος. Πλησιάζω ακόμη πιο πολύ, μα είναι ήδη αργά. Βλέπω τη βενζινάκατο να ανοίγεται στο πέλαγος. Δεν μου δημιουργεί ούτε πανικό ούτε θυμό αυτό το γεγονός». Ο Παναγούλης συλλαμβάνεται και οδηγείται στο ΕΑΤ ΕΣΑ. Βασανίζεται με διαβόητα πρωτοφανή αγριότητα από τον Θεοφιλογιαννάκο, τον Μάλλιο και τον Μπάμπαλη. Σύμφωνα με τους συντρόφους του, αρχή του ήταν «για να αποφύγεις τις πολλές ομολογίες κατά την ανάκριση, πρέπει να εκνευρίζεις τον βασανιστή σου για να εντείνει τον βασανισμό σου και να λιποθυμήσεις, οπότε διακόπτεται η ανάκριση».

Τον επόμενο Νοέμβριο, ξεκινά η δίκη στο στρατοδικείο που δίχασε τους πραξικοπηματίες σε σχέση με το πόσο αυστηρή θα επέβαλλαν να είναι η απόφαση για τους 15 κατηγορουμένους ως μέλη της Ελληνικής Αντίστασης. Κατά διάρκεια της δίκης δεν έκανε καμία δήλωση μεταμέλειας. Αντιθέτως πέταξε το αμπέχονό του μπροστά στο δικαστήριο και υπερασπίστηκε τη δράση του. Δήλωσε στην απολογία του: «Δεν έχει σημασίαν ότι ημείς απετύχαμεν. Αλλοι έρχονται μετά από εμάς. Δεν υποχωρώ διότι γνωρίζω ότι το ωραιότερον κύκνειον άσμα οιουδήποτε πραγματικού αγωνιστού είναι ο επιθανάτιος ρόγχος προ του εκτελεστικού αποσπάσματος, παρά ενώπιον μιας τυραννίας, και αυτήν την θέσιν αποδέχομαι».

Στις 9 το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου ο πρόεδρος του στρατοδικείου ανακοίνωσε τις ποινές: Ο Αλέκος Παναγούλης καταδικάζεται δις εις θάνατον και μεταφέρεται στην Αίγινα προκειμένου να τουφεκιστεί. Η ποινή προβλεπόταν να εκτελεστεί εντός τριών ημερών. Ωστόσο, οι διεθνείς αντιδράσεις είχαν λάβει πρωτόγνωρες διαστάσεις: στην Ιταλία στις 12 το μεσημέρι της επομένης όλα τα μέσα μεταφοράς – δημόσιες συγκοινωνίες και ΙΧ – σταμάτησαν να κινούνται και οι επιβάτες τήρησαν πέντε λεπτών σιγή. Ανάλογες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Πολλές κυβερνήσεις έκαναν σχετικά διπλωματικά διαβήματα προς τους κύριους υποστηρικτές της δικτατορίας, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Πλέον υπήρχε διεθνής ανησυχία για το ενδεχόμενο της εκτέλεσης του Παναγούλη.

Επειτα από λίγο καιρό, ο Παναγούλης μεταφέρεται στο στρατόπεδο του Μπογιατίου. Στις 7 Ιανουαρίου 1969 μετατίθεται εκεί ο στρατιωτικός Γιώργος Μοράκης.

«Κατάλαβα ότι βρέθηκα σε φυλακές, όχι σε στρατόπεδο, και μάλιστα στρατιωτικές, θα έλεγα στρατόπεδο συγκεντρώσεως» θα δηλώσει ο ίδιος αργότερα. Αφού περιηγήθηκε τον χώρο και γνώρισε κάποιους κρατούμενους χρειάστηκε να γνωρίσει και «έναν πολύ επικίνδυνο εγκληματία» και έτσι τον οδήγησαν σε ένα πολύ μικρό δωμάτιο. «Η σιδερένια πόρτα που χώριζε τον προθάλαμο από το κελί του Αλέκου είχε μόνο μια μικρή τρύπα και από εκεί οι φρουροί παρακολουθούσαν τις κινήσεις του κρατούμενου. Πήγα κι εγώ να δω ποιος είναι πίσω από αυτήν την πόρτα. Εβαλα το μάτι μου, αλλά το μάτι δεν έβλεπε γιατί είχε ήδη πάει ένα δάχτυλο μέσα στην τρύπα – δεν ήθελε να μου βγάλει το μάτι, ο Παναγούλης έκανε πλάκα – και δεν είδα τίποτα. Φεύγοντας το δάχτυλο άνοιξε η πόρτα και έτσι αντίκρισα τον κρατούμενο».

Το κελί του Αλέκου Παναγούλη δεν είχε τουαλέτα, απλώς μια τρύπα υπονόμου στο έδαφος. Ενώ έξω χιόνιζε, το κελί δεν είχε τζάμι στο παράθυρο, αλλά μόνο κάγκελα. Αντί για κρεβάτι υπήρχε ένα μουσκεμένο στρώμα. Μεταξύ των δύο αντρών σφυρηλατήθηκε φιλία και μάλιστα ο Μοράκης δεν ήταν ο μοναδικός από τους φαντάρους που προσπαθούσε να τον βοηθά, το έκαναν και άλλοι στο (περιορισμένο) μέτρο που μπορούσαν. Του έδιναν το κλειδί και του άνοιγε καμιά φορά τις βαριές γερμανικές χειροπέδες του. Στις 5 Ιουνίου, έπειτα από μήνες οδύνης και βασανιστηρίων, ο Μοράκης δίνει μια στρατιωτική στολή στον Παναγούλη, εκείνος τη φοράει, παραγεμίζουν το στρώμα με κουβέρτες ώστε να φαίνεται πως κοιμάται κάποιος και το βράδυ, όταν φύλασσαν το κελί νεοσύλλεκτοι φαντάροι, ξεκινούν για να δραπετεύσουν. Εδωσαν εντολή στον φύλακα της πύλης να τους ανοίξει καθώς δήθεν έβγαιναν με έξοδο. Η ώρα είχε πάει 10.30, πήδηξαν τη μάντρα του διοικητηρίου σκαρφαλώνοντας ο ένας πάνω στον άλλον, τους κυνήγησαν τα σκυλιά, προσπέρασαν μια στρατιωτική φάλαγγα και έφυγαν προς την Αθήνα. Ο Αλέκος Παναγούλης είχε πάρει το λεωφορείο της γραμμής!

Φθάνουν στην Κηφισιά και περιπλανώνται σε σπίτια γνωστών, ωστόσο κανείς δεν θέλει να τους φιλοξενήσει με τον φόβο της σύλληψης και της ανάκρισης. Το πρώτο βράδυ τούς φιλοξένησε ο ξάδελφος του Παναγούλη Πατίτσας και το δεύτερο κοιμήθηκαν σε μια οικοδομή. Καθώς ήταν ήδη επικηρυγμένοι, το πιθανότερο είναι πως κάποιος τους πρόδωσε εκείνη τη νύχτα. Φυλακίστηκαν και οι δύο, ο Παναγούλης δε, σε ένα κελί σχεδόν χωμένο στο έδαφος. Τον βασάνιζαν καθημερινά, δεν του επέτρεπαν να διαβάζει ή να γράφει πια τίποτε.

«Επαμεινώνδας-Αυγά-Φασουλής» έγραφε το χαρτάκι στην τσέπη της Αθηνάς Παναγούλη. Το είχε πάρει μαζί της ύστερα από συνεννόηση με τον αδελφό του Στάθη, με τον Κώστα Ανδρουτσόπουλο, τη μία φορά τον μήνα που της επέτρεπαν να επισκεφτεί τον γιο της. Στο μικροσκοπικό κελί, ο Παναγούλης καθόταν στο κρεβάτι του, απέναντι σε μια καρέκλα η μητέρα του, μαζί με τέσσερις φρουρούς σε ένα δωμάτιο 3 επί 3. Ηταν ήδη Νοέμβριος του 1970 και η Αθηνά προτού αποχωρήσει, έκανε να τον αγκαλιάσει. Προτού προλάβουν να αντιδράσουν οι φρουροί έσπρωξε το χαρτί μέσα στην μπλούζα του. Οι φρουροί είδαν το χαρτάκι, όρμησαν πάνω τους, όλοι έγιναν ένα κουβάρι, μα τελικά ο Παναγούλης κατάφερε να κρύψει το χαρτί που εκτός από το σύνθημα, έγραφε τη διεύθυνση και το τηλέφωνο του Ανδρουτσόπουλου, προκειμένου να επικοινωνήσει κάποιος εκ μέρους του Αλέκου και να οργανωθεί ακόμη μία απόδραση. Ως μέρος που θα φιλοξενούσε τον Παναγούλη είχε οριστεί το σπίτι της Αμαλίας Φλέμινγκ.

«Επαμεινώνδας-Αυγά-Φασουλής» ακούστηκε από την άλλη πλευρά του ακουστικού. Ηταν Κυριακή 18 Φεβρουαρίου και στο σπίτι του Ανδρουτσόπουλου τηλεφωνούσε ο στρατιώτης Κώστας Μπεκάκος. Η Αθηνά είχε διηγηθεί το περιστατικό στους υπόλοιπους και χωρίς να είναι απολύτως σαφές αν ο Παναγούλης είχε καταφέρει να κρατήσει το χαρτάκι κρυφό έκτοτε, ο Μπεκάκος θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πράκτορας της χούντας. Το παρουσιαστικό του έπεισε τον Ανδρουτσόπουλο για τις καλές προθέσεις του νέου συνδέσμου του με τον Αλέκο. Του προωθούσαν λάμες για να κόβει τα κάγκελα μέχρι την ημέρα της απόδρασης. Θα τον παραλάμβαναν με αυτοκίνητο και θα πήγαιναν κατευθείαν στα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα – του είχαν εξασφαλίσει πλαστό διαβατήριο. Επιπλέον, η Φλέμινγκ είχε καλή σχέση με τον Τίτο.

Λίγο καιρό νωρίτερα είχε αποδράσει ο Νίκος Ζαμπέλης από τις φυλακές στην Αίγινα και οι φρουροί θορυβήθηκαν. Ετσι άρχισαν να ψάχνουν περισσότερο εντατικά τα κελιά και άλλων «συνωμοτών» για ύποπτα αντικείμενα. Με αυτόν τον τρόπο εντόπισαν τις λάμες. Η απόπειρα ασφαλώς ματαιώθηκε και ο Μπεκάκος εξαφανίστηκε, πιθανώς τρομοκρατημένος. Τη δεύτερη φορά που ακούστηκε το σύνθημα από το ακουστικό, στην άλλη γραμμή ήταν ο Στάικος της ΕΣΑ. Η απόδραση διοργανώθηκε εκ νέου, αλλά αντί για τον Παναγούλη στο σημείο συνάντησης μετά την υποτιθέμενη απόδραση έφθασαν άντρες του καθεστώτος. Η επιχείρηση είχε προδοθεί.

Καθώς οι πιέσεις της διεθνούς κοινότητας προς τον αυταρχικό χαρακτήρα της χούντας γίνονταν ολοένα και πιο έντονες, τον Αύγουστο του 1973 ο Γεώργιος Παπαδόπουλος προσπαθεί να δείξει ότι το καθεστώς γίνεται πιο φιλελεύθερο (πολλοί προέβλεψαν ότι η Ελλάδα οδηγείται σε ένα περισσότερο μόνιμο καθεστώς τύπου Φράνκο), απονέμει γενική αμνηστία στους πολιτικούς κρατουμένους και ο Παναγούλης βρίσκεται ελεύθερος. Η διάσημη ιταλίδα δημοσιογράφος και πολεμική ανταποκρίτρια Οριάνα Φαλάτσι αφικνείται στην Ελλάδα. Εχει μόλις επιστρέψει από τον πόλεμο του Βιετνάμ και αφού έχει δημοσιεύσει συνεντεύξεις με τον Νόμαν Μέιλερ, τη δούκισσα της Αλμπα, τον Φεντερίκο Φελίνι και την Ινγκριντ Μπέργκμαν, αναζητεί τον Παναγούλη για τον οποίο έχει ακούσει τόσα. Ερωτεύονται και αποτελούν το πλέον ιδιοσυγκρασιακό, εκρηκτικό ζευγάρι της εποχής. Εκείνη νευρώδης και δυναμική, εκείνος απρόβλεπτος, υπερκινητικός. «Θυμάμαι την Οριάνα να με παίρνει τηλέφωνο έξαλλη και να μου λέει: “Δεν μπορεί να μου συμπεριφέρεται σαν να είμαι cornuta Siciliana!”» θυμάται ο κ. Νικολαΐδης. Ως τη Μεταπολίτευση, ο Παναγούλης αυτοεξορίζεται στη Φλωρεντία.

Στο μεταξύ κυκλοφορούν δύο συλλογές με ποιήματα που έγραψε καθώς ήταν φυλακισμένος στο Μπογιάτι, από τον ιταλικό εκδοτικό οίκο Rizzoli, που εκδίδει επίσης τα βιβλία της Φαλάτσι. Και στις δύο εκδόσεις τον πρόλογο υπογράφει ο Πιερ Πάολο Παζολίνι που εκείνη την εποχή γυρίζει την Τριλογία της Ζωής, το «Δεκαήμερο», τους «Μύθους του Καντέρμπουρι» και τις «Χίλιες και μία νύχτες». Ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποιεί ποιήματά του. Τιμάται με το διεθνές βραβείο λογοτεχνίας Βιαρέτζιο.

Με τη Μεταπολίτευση, ο Παναγούλης επιστρέφει στην Αθήνα και εκλέγεται βουλευτής στη Β΄ Αθηνών με την Ενωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις του Γεωργίου Μαύρου, αφού έχει απορρίψει πρόταση συνεργασίας με το ΠαΣοΚ. Συχνά «στολίζει» τον Ανδρέα Παπανδρέου με διόλου κολακευτικούς χαρακτηρισμούς. «Ο κ. Παπανδρέου πιστεύει ότι ο προοδευτισμός είναι ανευθυνότητα. Συρράφει ωραίες λέξεις, ηχηρές φράσεις, χτίζοντας ιδεολογίες με νεφελώματα» είχε δηλώσει στην «Ακρόπολι» στις 27 Οκτωβρίου του 1974, στην ένταση της προεκλογικής περιόδου.

Την ίδια περίοδο προσεγγίζει τη σύζυγο του, φυλακισμένου πλέον, βασανιστή της χούντας Νίκου Χατζηζήση. Αποσπά από εκείνη, που ζητεί ευνοϊκή μεταχείριση για τον άντρα της, πολλά από τα αρχεία του ΕΑΤ ΕΣΑ. Την ίδια περίοδο έρχεται σε αντιπαράθεση με στελέχη της Δεξιάς (ιδιαιτέρως με τον Δημήτρη Τσάτσο και με τον Ευάγγελο Αβέρωφ) για τη σχέση που είχαν με το καθεστώς. Παραιτείται από την ΕΚ-ΝΔ (και σημαίνει το τέλος του Κέντρου ως ανεξάρτητου πολιτικού χώρου στην Ελλάδα) και παραμένει στη Βουλή ως ανεξάρτητος βουλευτής. Είναι γεγονός ότι δεχόταν απειλητικά μηνύματα στο σπίτι και στο γραφείο του, ενώ πολλοί ισχυρίζονται πως τη μοιραία ημέρα στον δρόμο είδαν ότι τον ακολουθούσαν δύο ή τρία αυτοκίνητα.

Σκοτώνεται σε αυτοκινητικό δυστύχημα στη λεωφόρο Βουλιαγμένης την 1η Μαΐου του 1976. Το Fiat Mirafiori του, δώρο της Φαλάτσι, έφυγε από την πορεία του και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία. Το βράδυ είχε προσκαλέσει στο σπίτι του στη Γλυφάδα φίλους για να εορτάσουν την εργατική Πρωτομαγιά. Με δεδομένους τους εχθρούς που είχε κάνει (πλέον, από κάθε πολιτικό χώρο), οι συνωμοσιολόγοι «οργίασαν» έπειτα από τον θάνατό του. Ο ίδιος δραπέτευσε οριστικά από τη συμβατική ζωή.

Το 1979 κυκλοφόρησε η βιογραφία του «Ενας άντρας» από τη Φαλάτσι. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Non devi dimenticare», σε μουσική του Ενιο Μορικόνε, όπου απαγγέλλει ο ίδιος ποιήματά του, μαζί με τον Παζολίνι, τον Τζιαν Μαρία Βολοντέ και την Αντριάνα Αστι. «Non devi dimenticare» σημαίνει «Δεν πρέπει να ξεχάσεις». Σήμερα στην Αθήνα υπάρχει ένας σταθμός του μετρό που μοιράζεται το όνομα του Αλέκου Παναγούλη με εκείνο του Αγίου Δημητρίου, ενώ επί χρόνια αναμένεται να τοποθετηθεί ο ανδριάντας του στην πλατεία Δικαστηρίων.

ΒΗΜΑ


Πρωτομαγιά 1976>Νεκρός σε περίεργο ατύχημα

Ένα άλλο γεγονός που συνδέεται με την Πρωτομαγιά και έχει ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις είναι ο χαμός του Αλέκου Παναγούλη, ενός από τους κορυφαίους αγωνιστές ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου 1967.

Την Πρωτομαγιά του 1976 ο Αλέκος Παναγούλης, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με την ηρωική πράξη της απόπειρας δολοφονίας του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, βρήκε τον θάνατο σε ένα περίεργο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, τα αίτια του οποίου παραμένουν μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστα.
Βιογραφικό

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς Κακαβούλη και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την Δίβρη (Λάμπεια) Ηλείας και από την πλευρά της μητέρας του από το Σύβρο Λευκάδας. Εξαιτίας της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Α. Παναγούλης πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Λευκάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.
Πολιτική

Πνεύμα ελεύθερο και δημοκρατικό, ο Αλέξανδρος Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Γεωργίου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα ο Α. Παναγούλης εντάχθηκε στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος – Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ.) που μετονομάζεται στη συνέχεια σε Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) – για να αναλάβει μετά την μεταπολίτευση την προεδρία της στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.
Αντιδικτατορική δράση

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1974). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση. Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στην συνέντευξη της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωση του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο.

Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1968 και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 1968. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και αφού προσπάθησαν να πείσουν τον Παναγούλη να υπογράψει για να του δοθεί χάρη. Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από την Αίγινα στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.), όπου και του επιβλήθηκε η «ποινή του εντοιχισμού» όπως λέει ο ίδιος. Από εκεί δραπετεύει στις 5 Ιουνίου 1969, συλλαμβάνεται όμως εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο στου Γουδή για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές Μπογιατίου. Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το έφτιαξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.

Ο Α. Παναγούλης σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα. Τον Αύγουστο του 1973 – μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.
Μεταπολίτευση



Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ., σήμερα Ε.ΔΗ.Κ.), στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974. Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον «προδότη» στο ίδιο κόμμα και παραιτείται. Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μηνύματα που του άφηναν άγνωστοι κλπ.

Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 38 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν έχει παρουσιαστεί ωστόσο μέχρι σήμερα κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.
Ποιητικό έργο

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης βασανίζεται καθημερινά, με τα πιο ευφάνταστα, σκληρά και αποκρουστικής σύλληψης βασανιστήρια καθ΄ όλη την διάρκεια της κράτησης του. Η αυτοκυριαρχία του, η αυτοπειθαρχία του, το πείσμα στο να υπερασπιστεί αυτό που πιστεύει και το χιούμορ που διέθετε λειτουργούν σαν ασπίδες χάρη στις οποίες κατορθώνει να επιβιώσει τον σωματικό και ψυχικό βιασμό. Κατά πολλούς, στις φυλακές του Μπογιατίου γράφει τα καλύτερα του ποιήματα στον τοίχο του κελιού του ή σε μικροσκοπικά παλιόχαρτα, με μελάνι συχνά το ίδιο του το αίμα. Πολλά από τα ποιήματα του δεν διασώθηκαν. Αρκετά όμως από αυτά είτε κατάφερε να τα βγάλει από την φυλακή με διάφορους τρόπους είτε να τα ξαναγράψει αργότερα χάρη στο ισχυρό μνημονικό του. Το 1972, ενώ ήταν ακόμη στη φυλακή, εκδίδεται στο Παλέρμο η πρώτη ποιητική του συλλογή στα Ιταλικά Altri seguiranno: poesie e documenti dal carcere di Boyati (Άλλοι θα ακολουθήσουν: ποίηση και ντοκουμέντα από τις Φυλακές του Μπογιατίου) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Ιταλό πολιτικό Φερούτσιο Πάρη και τον Ιταλό σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Για το έργο του αυτό ο Α. Παναγούλης βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale) τη χρονιά που ακολούθησε. Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική συλλογή στα Ιταλικά Vi scrivo da un carcere in Grecia (Μέσα από Φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.

http://pekp.gr/?p=16920


Read more...

«Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΜΕ ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ» Άρθρο - «φωτιά» του Χρύσανθου Λαζαρίδη για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

-arthro-fotia-toy-xrusanthoy-lazaridi-gia-tin-eksegersi-toy-polytexneioy«Μετά το 1974 γεμίσαμε αντιστασιακούς κατόπιν εορτής», λέει εκτός πολλών άλλων ο βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο οποίος συμμετείχε ενεργά στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, σε άρθρο του που δημοσίευσε το Antinews. Στο άρθρο, ο κ. Λαζαρίδης κάνει λόγο για το ρόλο που διαδραμάτισε η τότε Αριστερά,λέγοντας πως η εξέγερση του Πολυτεχνείου αντιμετωπίστηκε με καχυποψία κάνοντας μάλιστα λόγο και για «προβοκάτορες». «Η γιορτή του Πολυτεχνείου δεν έχει καμία ιστορική αντιστοίχηση με τα πραγματικά γεγονότα. Υπήρξε καθαρά καθεστωτικό σύμβολο», λέει ο βουλευτής ο οποίος όμως επισημαίνει: «Κάποτε ήταν «μόδα» να δηλώνεις «γενιά του Πολυτεχνείου» ακόμα κι αν δεν πέρασες ούτε απ’ έξω. Τώρα έγινε μόδα να βρίζεις τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πολλά για το τι ακριβώς έγινε τότε…». Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο του Χρύσανθου Λαζαρίδη: «Ακούω διάφορους σήμερα να βρίζουν τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου». Ανήκω – θέλοντας και μη – σε εκείνη της γενιά. Μιλάω σπάνια για τα γεγονότα εκείνα, κι όταν το κάνω αμφισβητώ όλους τους μύθους που επικράτησαν έκτοτε. Κυρίως για το ρόλο που διαδραμάτισε η τότε Αριστερά… Αυτή η αμφισβήτηση εκ μέρους μου εκφράζεται δημόσια και γίνεται από τότε, όταν δεν ήταν εύκολο να ειπωθούν, να γραφούν ή να ακουστούν, πράγματα που τώρα τα λένε πολλοί. Και κάποιοι, μάλιστα, καθ’ υπεροβολήν… Και δεν εξαργύρωσα τη συμμετοχή μου στα «γεγονότα του Πολυτεχνείου». Συνειδητά, από την πρώτη στιγμή, κράτησα τις αποστάσεις μου και αποδοκίμασα όσους το έκαναν. Και μάλιστα σε εποχές που αυτό είχε και κόστος και ρίσκο: Το κόστος να απομονωθείς από παντού. Και το ρίσκο να φανείς «γραφικός». Ό,τι έκανα στη ζωή μου το έκανα όχι επικαλούμενος τη «συμμετοχή» μου σε εκείνη την εξέγερση, αλλά μάλλον… αποσιωπώντας την. Ό,τι έκανα έκτοτε το κατάφερα όχι επειδή «ήμουν κι εγώ εκεί», αλλά παρά το γεγονός ότι ήμουν κι εγώ εκεί… Και τέλος μίλησα από τους πρώτους για τη χρεοκοπία της μεταπολίτευσης του 1974 και για την ανάγκη μιας «νέας μεταπολίτευση». Σε καιρούς (πριν δέκα χρόνια περίπου) που κι αυτό δεν ήταν εύκολο να το πει κανείς… Νιώθω, λοιπόν, την ανάγκη να γράψω σήμερα αυτές τις γραμμές, όχι «απολογητικά» με την έννοια της «απολογίας», ούτε καν με την έννοια του «απολογισμού». Μάλλον «παρεμβατικά», με την έννοια να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους. Κάποτε ήταν «μόδα» να δηλώνεις «γενιά του Πολυτεχνείου» ακόμα κι αν δεν πέρασες ούτε απ’ έξω. Τώρα έγινε μόδα να βρίζεις τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πολλά για το τι ακριβώς έγινε τότε… Ποτέ δεν μου άρεσε να ακολουθώ τους «συρμούς». Δεν το έκανα τότε, όταν ήταν «πολιτικώς ορθόν» να γράφεις κατεβατά επικολυρικού θαυμασμού για ό,τι έγινε στο «Πολυτεχνείο». Δεν το κάνω ούτε και τώρα, όταν «γύρισαν» τα πράγματα και είναι «πολιτικώς ορθόν» να αναθεματίζουμε όλοι μαζί, ότι ως πριν λίγο προσκυνούσαμε. Η αλήθεια – και εν πάση περιπτώσει η δική μου, γιατί αυτήν μόνο μπορώ να καταθέσω – είναι αρκετά διαφορετική: * Την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν την ήθελε κανείς. Και δεν την «προετοίμασε» κανείς. Η ίδια η Αριστερά που βροντοφώναζε και υπερηφανευόταν για τη συμμετοχή της και για τον… «καθοδηγητικό της ρόλο», εκ των υστέρων, στη διάρκεια της εξέγερσης την είδε με επιφυλακτικότητα και καχυποψία. Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν από τους φοιτητές να βγουν έξω και αμέσως μετά καταδίκασαν την εξέγερση ως έργο «300 προβοκατόρων»… Ξέρετε τι θα πει να είσαι 19 ετών στην πιο βαθιά παρανομία μετά την εξέγερση, και κάποια κόμματα της Αριστεράς να σε θεωρούν «προβοκάτορα» την ώρα που η χούντα σε κυνηγάει παντού; * Δεύτερον, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όντως κάποιοι πήγαν να τα εκμεταλλευτούν. Τα εκμεταλλεύθηκε πρώτος ο δικτάτορας Ιωαννίδης για να ρίξει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Μετά τα εκμεταλλεύθηκε η Αριστερά κυρίως (αλλά και το ΠΑΣΟΚ πλαγίως), για να εδραιώσουν την παρουσία τους μετά την κατάρρευση της χούντας. Αλλά στην εξέγερση δεν πρωτοστάτησε ούτε ο… Ιωαννίδης, ούτε το ΠΑΣΟΚ (που δεν υπήρχε τότε), ούτε η Αριστερά (μέρος της οποίας απέσυρε τις δυνάμεις της, ενώ κάποιο άλλο μέρος είχε ταυτιστεί με το «πείραμα Μαρκεζίνη» που το ακύρωσε η εξέγερση). * Τρίτον, το «Πολυτεχνείο» σίγουρα δεν έριξε τη χούντα. Αλλά την κλόνισε σοβαρά, και έπαιξε το ρόλο του «καταλύτη» για την εσωτερική της διάσπαση. Η «πολιτικοποίηση» της δικτατορίας (με τις εκλογές Μαρκεζίνη που ήταν προγραμματισμένες για τον Ιανουάριο του 1974) ματαιώθηκε μια βδομάδα μετά την εξέγερση. Ενώ η κατάρρευση της δικτατορίας προέκυψε μετά την τραγωδία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974. Για το Πολυτεχνείο το μόνο που μπορούμε να πούμε ήταν ότι κλόνισε το δικτατορικό καθεστώς, το διέσπασε, το αποδυνάμωσε και επέτεινε τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Κι αυτό δεν ήταν λίγο. Αλλά ήταν πολύ διαφορετικό απ’ το μύθο που πλάστηκε όλα τα επόμενα χρόνια… * Τέταρτον, η «αντίσταση του λαού κατά της χούντας» δεν υπήρξε τόσο «παλλαϊκή», τόσο «μαζική» και τόσο «ομόθυμη» όσο παρουσιάστηκε μετά. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ενέκριναν τη δικτατορία τα πρώτα χρόνια. Αρκετοί ακόμα την ανέχονταν αγόγγυστα. Ακόμα περισσότεροι ένιωθαν απλώς φόβο. Πολλοί λίγοι είχαν διάθεση για αντίσταση. Όπως λίγοι ήταν κι αυτοί που είχαν διάθεση να βοηθήσουν τους τότε αντιστασιακούς… Στις αρχές του 1973 αυτό άρχισε να αλλάζει. Και καταλύτης υπήρξε το φοιτητικό κίνημα, πράγματι. Με την κατάληψη (τις δύο καταλήψεις για την ακρίβεια) της Νομικής Σχολής, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1973. Και, βέβαια, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο της χρονιάς εκείνης. Αλλά απλώς άρχισε να αλλάζει το κλίμα… * Μετά τον Ιούλιο του 1974 γεμίσαμε με «αντιστασιακούς κατόπιν εορτής»! Από ανθρώπους που υπηρέτησαν το δικτατορικό καθεστώς και ύστερα διαφήμιζαν την αντιδικτατορική τους δράση, μέχρι ανθρώπους που απλώς δεν έκαναν τίποτε και ύστερα εμφανίζονταν ως περίπου… «οπλαρχηγοί» μιας «παλλαϊκής αντίστασης» που δεν υπήρξε ποτέ! Μετά από πολλά χρόνια γνώρισα κάποιο γνωστό άρθρογράφο – μακαρίτη εδώ και καιρό – που τόλμησε να γράψει: «εγώ παιδιά δεν ήμουν αντιστασιακός επί χούντας!» Ξαφνικά τον εκτίμησα πολύ. Όχι γιατί δεν έκανε αντίσταση. Αλλά γιατί δεν ήταν «δήθεν»…. * Η Γιορτή του Πολυτεχνείου – και όλη η μυθολογία που πλάστηκε σχετικά – υπήρξε ένας καθεστωτικός μύθος. Ήταν η τελετουργία που νομιμοποιούσε την εγκαθίδρυση της Κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αναδείκνυε «σύμβολα» και «ήρωες» – θεμέλια απαραίτητα για κάθε καθεστώς που διψά για νομιμοποίηση. Άλλα καθεστώτα θεμελιώθηκαν σε αληθινά μεγάλα γεγονότα. Εδώ βολεύτηκαν με ένα «συμβάν»! Το οποίο είχε και μια ακόμα λυτρωτική λειτουργία. Ξέπλυνε τις τύψεις ενός λαού, που δίψαγε για αντιστασιακούς μύθους στη διάρκεια μιας περιόδου που ελάχιστοι έκαναν πραγματική αντίσταση. * Το Πολυτεχνείο δεν συγκρίνεται – ούτε θα μπορούσε, άλλωστε – με κανένα από τα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν τη νεοΕλληνική Ιστορία. Η 25η Μαρτίου και η 28η Οκτωβρίου δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σύγκριση με την 17η Νοεμβρίου. Είναι γελοίο και να το λέμε… Δεν συγκρίνεται ούτε με άλλα ιστορικά γεγονότα, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Κυπριακός αγώνας της δεκαετίας του ’50, ή με μεγάλες στιγμές όπως η παλλαϊκή αντίσταση του 1943 κατά της «πολιτικής επιστράτευσης» που προσπάθησαν να επιβάλουν τότε οι αρχές της Κατοχής. Η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες χώρες της κατεχόμενης Ευρώπης, όπου οι Ναζί δεν μπόρεσαν να κάνουν πολιτική επιστράτευση. Και η μόνη, ίσως, που αυτό ματαιώθηκε μετά από αληθινά παλλαϊκή και όντως πολυαίμακτη εξέγερση του λαού. Κι όμως, όλα αυτά αποσιωπώνται και γιορτάζουμε κάθε χρόνο το …Πολυτεχνείο! Αυτό δεν είναι γελοίο πια. Είναι τραγικό! Και καθόλου κολακευτικό για όλους μας. * Η γιορτή του Πολυτεχνείου, λοιπόν, δεν έχει καμία ιστορική αντιστοίχηση με τα πραγματικά γεγονότα. Υπήρξε καθαρά καθεστωτικό σύμβολο και για ένα λόγο ακόμα: Σηματοδοτεί μια περίοδο, όπου οι «ηττημένοι» του Εμφύλιου, κερδίζουν την ηγεμονία μέσα στη χώρα. Δεν άσκησαν ποτέ την διακυβέρνηση, αλλά επέβαλαν τη δική τους λογική στο καθεστώς και στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του: τα Πανεπιστήμια, τα σχολεία, τη διανόηση, τον Τύπο, τα ΜΜΕ. Είμαστε μια μοναδική περίπτωση που την πρόσφατη ιστορία την έγραψαν τελικά οι ηττημένοι, όχι οι νικητές. Και την έγραψαν εξ ίσου στρεβλά… Το Πολυτεχνείο λοιπόν, όχι ως γεγονός αλλά ως επέτειος, μύθος, σύμβολο, υπήρξε μια «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», για να δώσει στην Αριστερά, μετά από 27 χρόνια παρανομίας, μια «ηθική νίκη». Ήταν μια «νίκη», μετά από μια εξέγερση που η ίδια η Αριστερά δεν την ήθελε, δεν τη στήριξε, κάποια στιγμή την κατήγγειλε κι όλα, και στη συνέχεια τν οικειοποιήθηκε πλήρως! Κρίμα, γιατί η Αριστερά είχε πραγματικούς αγώνες, σύμβολα και ήρωες, που τους παραμέρισε, για να τιμήσει ένα πολύ μικρότερης σημασίας γεγονός από το οποίο η ίδια επισήμως μάλλον απείχε. Ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό: Διότι όλα τα άλλα που είχε στο «ενεργητικό» της ήταν γραμμένα ταυτόχρονα και στο «παθητικό» της! Ήταν γεγονότα και σύμβολα που δίχαζαν τον ελληνικό λαό. Ενώ το Πολυτεχνείο, ή μάλλον ο μύθος που πλάστηκε γι’ αυτό, λειτουργούσε ενωτικά ως σύμβολο. Και γι’ αυτό ήταν πολύ βολικό. Αλλά ελάχιστα αληθινό… Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρξε ένα «ψέμα»! Ήταν μια εξέγερση της νεολαίας για Δημοκρατία και Ελευθερία. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Και δεν είναι μικρό πράγμα. Η «γενιά του Πολυτεχνείου», δηλαδή οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν δεν είναι αυτές οι καρικατούρες που εμφανίζονται σήμερα, που άρχισε η αποδόμηση του μύθου. Ήταν παιδιά ανάμεσα στα 19 και τα 25 χρόνια τους τότε, που διψούσαν για Ελευθερία, οργανώθηκαν χωρίς βοήθεια, εξεγέρθηκαν και ρίσκαραν, όταν κάθε συμβατική λογική γύρω τους – αριστερή και δεξιά – τους έλεγε «να κάτσουν στα αυγά τους»! Γιατί αυτό τους έλεγαν. Κι από τότε παραμένουν, όπως θα ’λεγε ο Άρης Αλεξάνδρου: «Για τους Σπαρτιάτες, Είλωτες και για τους Είλωτες, Σπαρτιάτες» Το τι έκανε ο καθένας τους μετά δεν έχει και πολύ σημασία. Οι ήρωες είναι «τυχεροί» όταν πεθαίνουν. Γιατί μένει το «φωτοστέφανο». Όσοι αγωνίστηκαν για κάτι μεγάλο κι έχουν την… «ατυχία» να επιζήσουν, τότε ακολουθούν ο καθένας τον δρόμο του, άλλος καλύτερο άλλο χειρότερο, άλλος αξιοπρεπέστερο, άλλος όχι. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πράξη της νιότης τους απαξιώνεται. Κάποιοι από τους «πρωταγωνιστές» μπορεί να απαξιώθηκαν. Το ξέσπασμα Ελευθερίας, όχι… Όσους αληθινά πρωτοστάτησαν στα γεγονότα τότε, δεν τους ξέρετε. Γιατί προτίμησαν να μείνουν στην αφάνεια. Οι περισσότεροι αηδιασμένοι από τη μυθοπλασία, δηλαδή από το προπαγανδιστικό «περιτύλιγμα» με το οποίο περιβλήθηκε η δική του νεανική εξέγερση. Άλλοι, πάλι, διακρίθηκαν στη ζωή τους, χωρίς να διαφημίσουν την τότε συμμετοχή τους. Ελάχιστοι – αληθινά ελάχιστοι – έκαναν το Πολυτεχνείο καριέρα. Και σήμερα το έχουν μετανιώσει. Είναι, λοιπόν, κατάντημα, να φτύνουμε σήμερα εκεί που κάποτε όλοι προσκυνούσαν. Οι περισσότεροι που έπαιξαν κάποιο ρόλο τότε, δεν προσκύνησαν ποτέ το είδωλο – το φετίχ – που περιφέρεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα στους δρόμους. Κι αυτοί που προσκύνησαν το «φετίχ», κατά κανόνα δεν είχαν καμία σχέση με το «έγκλημα». Γίνονταν φαντασιακοί μέτοχοι ενός μύθου, ακριβώς γιατί δεν μετείχαν στα πραγματικά γεγονότα… * Η χρεοκοπία της μεταπολίτευσης, είναι γεγονός. Η νέα μεταπολίτευση που έχει ανάγκη ο τόπος είναι ακόμα ζητούμενο. Σε αυτό το μεσοδιάστημα καταρρέουν οι παλαιοί μύθοι, χωρίς να εδραιώνονται οι νέες αλήθειες. Αυτό αναδεικνύει μια σύγχυση αναπόφευκτη. Αλλά για κάποιους είναι λυτρωτικό. Κυρίως για την ίδια «τη γενιά του Πολυτεχνείου»… Ναι, συμφωνώ προφανώς, με όσους υποστηρίζουν ότι πρέπει να τελειώνουμε με τέτοιες επετειακές εκδηλώσεις. Να βρούμε το κουράγιο να εξηγήσουμε ότι τιμούμε κάθε ξέσπασμα ελευθερίας της Ελληνικής νεολαίας, αλλά δεν διογκώνουμε τα γεγονότα, ούτε προσβάλλουμε τη μνήμη άλλων σημαντικότερων αγώνων που έχουν περιέλθει στη λήθη. Το έχω υποστηρίξει ενυπόγραφα, εδώ και πολλά χρόνια. Όταν ακόμα ήταν δύσκολο. Κι εγώ απελπιστικά μόνος τότε… Αλλά όχι να περνάμε από τη μυθοποίηση στο… ανάθεμα! Πρέπει άραγε, να ντρεπόμαστε που αγωνιστήκαμε κάποτε για Ελευθερία; Πρέπει να απολογούμαστε, γιατί κάποιοι, ελάχιστοι, οικειοποιήθηκαν τους αγώνες μας ή τους μετέτρεψαν σε εφαλτήριο καριέρας; Ως πότε σε αυτή τη χώρα όσοι αγωνίστηκαν για κάτι σημαντικό θα πρέπει συνεχώς να καλούνται σε απολογία; Φυσικά κάθε λαός έχει ανάγκη από σύμβολα. Αλλά εδώ δεν κατεδαφίζουμε φθαρμένα σύμβολα. Τρώμε τα παιδιά μας! Και τώρα τα τρώμε όταν έχουν πάψει προ πολλού να είναι «παιδιά». Η «γενιά του Πολυτεχνείου» μπήκε πράγματι, μαζικά, στα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς το 1974 και λίγο αργότερα. Όπως μπήκε-βγήκε! Οι περισσότεροι τουλάχιστον… Γιατί όσοι έχουν ζήσει από τα μέσα μια εξέγερση εκτός από απροσκύνητοι ήταν πλέον και ψυλλιασμένοι. Κι ανθρώπους που είναι απροσκύνητοι και ψυλλιασμένοι, δεν μπορούν να τους «φάνε» έτσι εύκολα. Ιδιαίτερα οι άκαπνοι… Και παραμένουμε από τότε «για τους Σπαρτιάτες Είλωτες, και για τους Είλωτες Σπαρτιάτες». Παλαιότερα μας πετροβολούσε η Αριστερά για την είχαμε ξεπεράσει ή εγκαταλείψει. Σήμερα μας πετροβολούν και πολλοί άλλοι, γιατί ήμασταν τα θύματα ενός μύθου, που κάποιοι άλλοι έπλασαν στην καμπούρα μας… Όσοι από μας δεν καταδέχθηκαν να γίνουν «παιδιά του κομματικού σωλήνα» και δεν ενέδωσαν στις σειρήνες του life style – δηλαδή οι συντριπτικά περισσότεροι – έχουν κρατήσει δύο πράγματα. Που το καθένα από μόνο τους είναι πολύτιμο, αλλά και τα δύο μαζί «δεν παίζονται»: –Έχουν εμπειρία ρήξης με ένα ανελεύθερο καθεστώς. Δηλαδή έχουν γευτεί αυτό που λέμε «Ελευθερία» και το ξέρει μόνο όποιος ρίσκαρε γι’ αυτό. Όχι όποιος έμαθε να το θεωρεί «δεδομένο»… –Κι έχουν κρατήσει κάτι άλλο, που το λένε Αξιοπρέπεια. Και που μπορεί να το καταλάβει μόνον όποιος το έχει. Ελευθερία και Αξιοπρέπεια δεν είναι μόνο δύο λέξεις. Το πρώτο είναι εμπειρία ζωής και το δεύτερο είναι τρόπος ζωής. Αυτά τα δύο κουβαλάμε. Κι αυτά τα δύο παραδίδουμε σε όποιους τα θέλουν. Και σε όποιους τα εκτιμούν. Οι υπόλοιποι μπορούν να μας πετροβολούν. Αντέξαμε απέναντι σε θηρία. Δεν μας φοβίζουν οι ψείρες… Είμαστε και Σπαρτιάτες και Είλωτες! «Σπαρτιάτες» γιατί μάθαμε να πολεμάμε.» Και «Είλωτες» γιατί μάθαμε να υπομένουμε… Και δεν έχουμε πει ακόμα την τελευταία μας λέξη…http://newpost.gr

Read more...

Βίντεο-Η δίκη της χούντας


Read more...

Τιμή στους νεκρούς της εξέγερσης (ΒΙΝΤΕΟ)..

Ακούστηκαν τα ονόματα από τα μεγάφωνα του Πολυτεχνείου...
Πριν από λίγο ακούστηκαν από τα μεγάφωνα του Πολυτεχνείου τα ονόματα των νεκρών κατά τη...διάρκεια της εξέγερσης των φοιτητών.



Δείτε το βίντεο:


Read more...

Στην αμερικάνικη πρεσβεία, οι διαδηλωτές...




 

 


Φοιτητές έψαλλαν τον εθνικό ύμνο.
LIVE εικόνα, μέσα από την πορεία...
Έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία βρίσκεται η κεφαλή της πορείας, με την σημαία του Πολυτεχνείου, ενώ ο κύριος όγκος των...διαδηλωτών, καταφθάνει, σιγά σιγά, στο σημείο.
Μάλιστα, οι φοιτητές έψαλλαν τον εθνικό ύμνο εξω από την πρεσβεία και στη συνέχεια αποχώρησαν...

Watch live streaming video from stopcarteltvgr at livestream.com


Read more...

Στις 17:00 η πορεία του ΚΚΕ...



Ξεχωριστή πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία θα πραγματοποιήσει το ΚΚΕ στις 5 το απόγευμα.

Η πορεία θα ξεκινήσει από ... την Ομόνοια με επικεφαλής τη γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα.

Το μπλοκ του ΚΚΕ θα κατευθυνθεί μετά την αμερικανική, στην ισραηλινή πρεσβεία.


newsbeast.gr


Read more...

Προς λήψη οριστικών αποφάσεων Τρία σενάρια στο τραπέζι των πολιτικών αρχηγών για τη φορολογία ακινήτων


Σύμφωνα με τα σενάρια που εξετάζονται, το πρώτο προβλέπει αφορολόγητο 50.000 ευρώ, το δεύτερο 100.000 ευρώ και στο τρίτο ο φόρος επιβάλλεται χωρίς αφορολόγητο όριο από το πρώτο ευρώ
Σύμφωνα με τα σενάρια που εξετάζονται, το πρώτο προβλέπει αφορολόγητο 50.000 ευρώ, το δεύτερο 100.000 ευρώ και στο τρίτο ο φόρος επιβάλλεται χωρίς αφορολόγητο όριο από το πρώτο ευρώ   (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Αθήνα
Οι πολιτικοί αρχηγοί που στηρίζουν την κυβέρνηση θα λάβουν τις τελικές αποφάσεις για τον νέο ενιαίο φόρο ακινήτων που θα αντικαταστήσει το ειδικό τέλος ακινήτων και τον ΦΑΠ από το 2013.

Η διακομματική επιτροπή, που συνεδρίασε στο υπουργείο Οικονομικών, κατέληξε σε τρία σενάρια για τον ενιαίο φόρο ακινήτων φυσικών προσώπων.

Σε ό,τι αφορά τα ακίνητα, κερδίζει έδαφος το σενάριο κατάργησης του αφορολόγητου ορίου, ενώ δεν προκρίνεται το ενδεχόμενο αύξησης των αντικειμενικών αξιών.

Σύμφωνα με τα σενάρια που εξετάζονται, το πρώτο προβλέπει αφορολόγητο 50.000 ευρώ, το δεύτερο 100.000 ευρώ και στο τρίτο ο φόρος επιβάλλεται χωρίς αφορολόγητο όριο από το πρώτο ευρώ.

Παραλλαγές υπάρχουν και στην κλίμακα που θα επιβληθεί, με τους συντελεστές να κυμαίνονται από 0,1% έως και 1,5%-2% για αντικειμενική αξία ακίνητης περιουσίας που υπερβαίνει τα 3 εκατ. ευρώ.

Το σύστημα των αντικειμενικών τιμών θα επεκταθεί και σε περιοχές που δεν ισχύει σήμερα, ενώ για τα αγροτεμάχια εξετάζονται ορισμένες εξαιρέσεις.

Όσον αφορά στον ενιαίο φόρο ακινήτων, πληροφορίες αναφέρουν ότι είναι πολύ κοντά το «κλείδωμα» των αποφάσεων για φόρο από το πρώτο ευρώ αντικειμενικής αξίας ακίνητης περιουσίας, χωρίς αφορολόγητο, αλλά με πολύ χαμηλό συντελεστή της τάξεως του 1 τοις χιλίοις για ακίνητα αξίας έως 100.000 ευρώ. Στη συνέχεια θα υπάρχουν περίπου οκτώ κλιμάκια.

Για τα νομικά πρόσωπα (επιχειρήσεις), εξετάζεται το ενδεχόμενο να καθιερωθούν 10 συντελεστές αντί 3 που ισχύει σήμερα.

Στη σύσκεψη της Διακομματικής εξετάσθηκαν οι διατάξεις που αφορούν στη φορολογία εισοδήματος, στον ενιαίο φόρο στα ακίνητα και στις αλλαγές στη φορολογία κεφαλαίου, στο νέο ποινολόγιο της Εφορίας, αλλά και η νέα ρύθμιση για τα ληξιπρόθεσμα χρέη.

Ο υφυπουργός Οικονομικών Γ.Μαυραγάνης και οι Α.Βεσυρόπουλος από τη ΝΔ, Α.Μακρυπίδης από το ΠΑΣΟΚ και Σ.Παπαθανασίου από τη ΔΗΜΑΡ εξέτασαν τις τελικές λεπτομέρειες του νέου φορολογικού νομοσχεδίο, το οποίο αναμένεται να παρουσιασθεί το αργότερο έως τις 23 Νοεμβρίου.

Η σύσκεψη θα επαναληφθεί την ερχόμενη εβδομάδα.

Συνολικά, το υπουργείο Οικονομικών προσδοκεί να εισπράξει 3 δισ. ευρώ από το ειδικό τέλος ακινήτων, τον ΦΑΠ και τις εκκρεμείς εισπράξεις φόρων.
Newsroom ΔΟΛ

Read more...

Εβδομάδα αποφάσεων Η καταβολή της δόσης «ξεκλειδώνει» τα σενάρια ανασχηματισμού της κυβέρνησης


Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ενδέχεται να συναντηθεί με τους κυβερνητικούς εταίρους εντός της επόμενης εβδομάδας
Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ενδέχεται να συναντηθεί με τους κυβερνητικούς εταίρους εντός της επόμενης εβδομάδας   (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Αθήνα
Το «κλείδωμα» της επόμενης δόσης φαίνεται ότι θα «ξεκλειδώσει» τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Σαμαρά, αλλά και τις αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του Υπουργικού Συμβουλίου.

Δεν αποκλείεται μάλιστα πριν από τη Σύνοδο Κορυφής (22-23 Νοεμβρίου) να πραγματοποιηθεί νέα συνάντηση των κυβερνητικών εταίρων, ώστε να ληφθούν αποφάσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες των «Νέων» του Σαββάτου, η ατζέντα της νέας σύσκεψης περιλαμβάνει, για το εσωτερικό μέτωπο, δύο σημαντικά θέματα, πέραν της συζήτησης για να βρεθεί ένας συμβιβασμός στον νόμο περί ιθαγένειας.

  • Επανακαθορισμός του ρόλου των κυβερνητικών εταίρων με τον κ. Σαμαρά να ζητά από τους Βενιζέλο και Κουβέλη να ανοίξουν τα χαρτιά τους για τη εκπροσώπηση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, αλλά και για τη δική τους συμμετοχή.
  • Λειτουργία κυβερνητικών οργάνων. Ένα νέο σχήμα, πολύ περισσότερο με τη συμμετοχή των Βενιζέλου και Κουβέλη, αλλάζει τα δεδομένα για τη λειτουργία της κυβέρνησης. Οι ίδιες πηγές προεξοφλούν ότι θα αναβιώσει η Κυβερνητική Επιτροπή, με τρικομματική εκπροσώπηση και στόχο μεγαλύτερη ευελιξία στη λήψη αποφάσεων, ενώ θα αλλάξει και το χρονοδιάγραμμα για τις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου.
Σχετικά με τη σύνθεση του νέου κυβερνητικού σχήματος, στο σχετικό ρεπορτάζ του «Έθνους» του Σαββάτου αναφέρεται ότι οι μόνοι σίγουροι για παραμονή τους είναι οι υπουργοί Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης, Δημόσιας Τάκης Νίκος Δένδιας και Εργασίας Γιάννης Βρούτσης.
Ανοικτό παραμένει το ενδεχόμενο συμμετοχής εξωκοινοβουλευτικώνπροσώπων, όπως του Τάσου Γιαννίτση, του Ν.Μπίστη και του Δ.Χατζησωκράτη.
Στα νέα πρόσωπα που ακούγονται περιλαμβάνονται τα ονόματα του Κυριάκου Μητσοτάκη, του Φίλιππου Σαχινίδη, του Μάκη Βορίδη και του Γιάννη Μανιάτη, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης των ερευνών για πετρέλαιο και αέριο σε Ιόνιο και Κρήτη.
Σχετικά με τον υπουργό Δικαιοσύνης, παρά το γεγονός ότι η ΔΗΜΑΡ προσπαθεί να ρίξει τους τόνους σχετικά με τις διαφωνίες του, ο κ. Κουβέλης φέρεται να έχει πειστεί -σύμφωνα τουλάχιστον με το ρεπορτάζ του «Έθνους»- ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί η παραμονή του στην κυβέρνηση.
Ο χρόνος ανακοίνωσης του ανασχηματισμού εξαρτάται από τις αποφάσεις των Ευρωπαίων για την καταβολή της δόσης, σε κάθε περίπτωση τοποθετείται στις αρχές Δεκεμβρίου.
Newsroom ΔΟΛ

Read more...

Ζωντανά από το in.gr Σε εξέλιξη η πορεία για την 39η επέτειο του Πολυτεχνείου προς την πρεσβεία των ΗΠΑ


Η σημαία του Πολυτεχνείου έφτασε στην αμερικανική πρεσβεία στις 16:00
Η σημαία του Πολυτεχνείου έφτασε στην αμερικανική πρεσβεία στις 16:00   (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Αθήνα
Την αρχή της Β.Σοφίας έχει περάσει η κορυφή του κυρίου όγκου της πορείας προς την πρεσβεία των ΗΠΑ, με την οποία κορυφώνονται οι εκδηλώσεις για την 39η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.. Νωρίτερα, έφτασε έξω από την αμερικανική πρεσβεία η σημαία του Πολυτεχνείου.

Η επικεφαλής ομάδα φοιτητών της ΠΑΣΠ, κρατώντας τη σημαία του Πολυτεχνείου και χωρίς διακριτικά, ξεκίνησε από την Πατησίων στις 3 το μεσημέρι. Ο κύριος όγκος της πορείας ξεκίνησε λίγο μετά τις 4 από τη Σταδίου.

Στην κορυφή της πορείας βρίσκεται ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967 - 1974.

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ βρίσκονται την ίδια ώρα στην Ομόνοια και θα ξεκινήσουν πορεία περίπου στις 5 προς την αμερικανική πρεσβεία και την πρεσβεία του Ισραήλ. Ο όγκος των συμμετέχοντων είναι μεγάλος, παρούσα στην αντιπροσωπεία του ΚΚΕ η γενική γραμματέας Αλ.Παπαρήγα.

Λόγω των εκδηλώσεων ισχύουν έκτακτες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις έως και το πρωί της Κυριακής.

  • Λίγο πριν τις 17:00, μπλοκ αντιεξουσιαστικών προχωρά προς την αμεριακνική πρεσβεία συνοδεία αστυνομικών δυνάμεων
  • 16:30 η κορυφή του κύριου όγκου της πορείας περνά την αρχή της Β.Σοφίας
  • 16:00 η σημαία στην πρεσβεία των ΗΠΑ, ξεκινά ο κύριος όγκος της πορείας από την Σταδίου
  • 15:55 ο μεγάλος όγκος της πορείας βρίσκεται στο ύψος της Σταδίου
  • 15:45 στο Πολεμικό Μουσείο η σημαία
  • 15:35 η σημαία μπροστά στη Βουλή επί της βασ. Σοφίας.
  • 15:20 κινείτο στην οδό Ακαδημίας
  • 15:03 βγήκε η σημαία από το ΕΜΠ, μετά το Προσκλητήριο Νεκρών
Αμέσως μετά την αποχώρηση της σημαίας από το χώρο του Πολυτεχνείου, αποκλείστηκε σταδιακά, ακόμη και για τους πεζούς, η οδός Πατησίων, από το ύψος της Χαλκοκονδύλη μέχρι την Ιουλιανού. Στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας επιτρέπεται η πρόσβαση μόνο στους πεζούς στη λωρίδα από την Πατησίων προς την Κηφισίας, ενώ, στη λωρίδα από την Κηφισίας προς την Πατησίων επιτρέπεται η πρόσβαση και σε οχήματα.
Η αστυνομία ανέφερε ότι το μέτρο λήφθηκε για την προστασία του ιστορικού κτιρίου του Πολυτεχνείου. Χιλιάδες αστυνομικοί βρίσκονται επί ποδός από το πρωί μέχρι να ολοκληρωθεί η πορεία, για την αποφυγή τυχόν επεισοδίων.
Σημειώνεται ότι περιφρούρηση υπάρχει από φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο, ενώ όλες οι Σχολές του κέντρου της Αθήνας είναι κλειστές.
«Μάταιη η προσπάθεια να λοιδωρηθεί το Πολυτεχνείο»

Στις εκδηλώσεις πριν ξεκινήσει η σημαία από το Πολυτεχνείο, η αντιπρύτανης του ΕΜΠ Τ.Μοροπούλου υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι το Πολυτεχνείο δεν είναι ούτε επετειακός εορτασμός ούτε επετειακή βία. «Δεν είναι άσυλο μιας ιδέας ή μιας παράταξης. Είναι όλων των ιδεών και δυνάμεων που μπορεί να αντιπαρατίθενται, αλλά που οφείλουν όμως να διαλέγονται μεταξύ τους και να συντίθενται» είπε. «Το Πολυτεχνείο άνοιξε δρόμους δύσκολους και αντιφατικούς, ανοικτούς και σήμερα, ας τους πάρουμε» προσέθεσε.

Η αντιπρύτανης αναφέρθηκε λεπτομερώς στην κατάσταση που επικρατεί στα πανεπιστήμια σήμερα, τονίζοντας τις περικοπές, τις μειώσεις και τα προβλήματα που δημιουργούνται και τα οποία ολοένα και διογκώνονται.

Ο Νίκος Τριανταφύλλου, εκ μέρους του Συνδέσμου Εξορισθέντων και Φυλακισθέντων κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, αναφέρθηκε στα «διάφορα νεοναζιστικά μορφώματα» και τους νοσταλγούς του χουντικού παρελθόντος. Τόνισε ότι «όλοι αυτοί όχι μόνο προσπαθούν να περάσουν το μήνυμα ότι αν δεν υπήρχε το Πολυτεχνείο δεν θα είχαμε τη σημερινή οικονομική κρίση και ότι για όλα τα δεινά των εργαζομένων φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου που, όπως λένε είναι η πιο σάπια γενιά».

«Τους απαντάμε», πρόσθεσε ο Ν.Τριανταφύλλου, «ότι πρωθυπουργοί, υπουργοί και λοιπό πολιτικό προσωπικό, μπορεί ηλικιακά και μόνο να ανήκουν στη γενιά του Πολυτεχνείου και να μην έχουν όμως καμία απολύτως σχέση με το Πολυτεχνείο».

«Η προσπάθεια να λοιδορήσουν το Πολυτεχνείο είναι μάταιη» υπογράμμισε, «το Πολυτεχνείο έχει καταγραφεί στη μνήμη του λαού και της νεολαίας στη νεότερη ιστορία χώρας με χρυσά γράμματα και δεν αλλάζει με τίποτα».

Κατέληξε δελέγοντας πως «δεν θα δείξουμε ανοχή στα νεοναζιστικά μορφώματα και την παρακρατική τους πρακτική και δράση».
Newsroom ΔΟΛ

Read more...